Myrkrið

Heill heimur,
ógnarstór óvissa,
umvafinn í dimma og dularfulla
slæðu.

Svo langt sem augað eygir, ekkert nema slæðan,
hinn algeri gleypir lífs og náttúru.

Það er sem allt fari, ekkert verður eftir,
ekkert sleppur.
Samt skilar slæðan öllu ósnertu.

Samt sem áður er vonarglæta,
ljós í fjarska sem færist nær.

--

Ég veit ekki hvernig ég á að útskýra...

Ég var bara að horfa út um gluggan, inn í myrkrið sem blasti þar við, og púff.
Einhverjar pælingar um skammdegisþunglyndi og erfiða tíma sem allir ganga í gegnum og í lokin er ég bara að minna á að svoleiðis er bara tímabundið.

Ég leit út um gluggan og þar sem áður var Esjan og fjörðurinn og nú var ekkert nema myrkur. Þar sem ég vissi lítið um hvað annað ég gæti skrifað um henti ég í eitt dimmt myrkursljóð. Voðalega lítið annað hægt að segja.

Jón out!

Vísaðu mér veginn

Ég ligg hreyfingarlaus í malbikinu og hugsa. Það er í raun ekkert annað sem ég get gert. Gott er í veðri, heiðskýr himinn, lognið svo svakalegt að fuglarnir fljúga ekki einu sinni. Þetta er eins og góður laugardagsmorgunn, þar sem engin ástæða er til þess að fara á fætur. Þess vegna kýs ég að liggja hér um stund.

Skyndilega heyri ég létt fótatak. Jesús Kristur stendur mér við hlið.

"Sælir," segi ég. "Má bjóða þér sæti?"
Kristur brosir að mér og tyllir sér. Ég reyni að hagræða mér aðeins svo ég sjái hann betur, en það er svo erfitt að ég hætti við. Ég næ þó að snúa höfðinu að honum, og brosi.
"Gullfallegur dagur í dag," segir Kristur. "Er það kannski þér að þakka?" segi ég glettinn. "Tjaah, ég veit nú ekki með það…" segir hann og roðnar.

Það kemur smá vandræðaleg þögn, Spurning brennur mér á vörum. Smeykur, en samt ákveðinn spyr ég hinn krossfesta.

"Er ég að spyrja rangan mann ef ég spyr þig hver tilgangur lífsins sé?"
"Þú spyrð réttan mann, en rangrar spurningar." segir K.

Ég hinkra aðeins og leita að réttu orðunum.

"Af hverju er ég hér?"
Kristur dregur andann djúpt.

"Tilgangur minn á þessari jörðu, samkvæmt almenningsáliti, var það að ég átti að vísa fólki veginn."
"Og…er það ekki svo?"
"Smá mistúlkun. Ég átti bara að bera boðskap."
"Nei nú lýguru."
"Ég á ekki að vísa fólki veginn. Sá máttur liggur hjá fólkinu. Fólkið á að vísa veginn, Sinn veg, þinn veg, alla vegi."

Þetta voru heldur djúpar pælingar hjá hinum smurða, og gaf ég mér smá stund til að túlka þau.

"Ok…og…hvað gerði ég þá rangt? Af hverju er ég hér?"
"Þú vísaðir ekki veginn."
"Andskotinn…hvað get ég gert til að laga þetta?"
"Þetta geturu ekki lagað bróðir, og það veistu vel."

Ég finn núna hversu vonlaus málstaður minn er gegn hinum upprisna.

"Er eitthvað sem ég get gert?"
Kristur stendur rólega upp og dustar rykið af kuflinum. Hann klappar mér á öxlina.
"Þú getur bara reynt betur í næsta lífi."
Hann lítur brosandi í kringum sig og skýlir augum sínum frá sólinni. Hann blikkar mig og hverfur á braut. Í fjarska heyrist sírenuvæl.

Á Miklubrautinni eru 2 bílar klesstir saman. Þar loga engin ljós.


Og líka ljóðið sem ég gerði:

Veggir, blár stóll.
Kalt loft frá viftunni í loftinu.
Borð, blýantur.

Hver dagur er eins og
súrt epli sem gefur ekkert eftir.

En að lokum kemur tertan
sem lengi beið eftir þér
og hrífur þig með sér
inn í dúnmjúk ský æðruleysis.

Leðurblökulandið

Bat Country - Avenged Sevenfold 

"He who makes a beast out of himself, gets rid of the pain of being a man"

Caught here in a fiery blaze, won't lose my will to stay.
I tried to drive all through the night,
The heat stroke ridden weather, the barren empty sights.
No oasis here to see, the sand is singing deathless words to me.

Can't you help me as I'm startin' to burn (all alone).
Too many doses and I'm starting to get an attraction.
My confidence is leaving me on my own (all alone).
No one can save me and you know I don't want the attention.

As I adjust to my new sights the rarely tired lights will take me to new heights.
My hand is on the trigger I'm ready to ignite.
Tomorrow might not make it but everything's all right.
Mental fiction follows me; show me what it's like to be set free.

Can't you help me as I'm startin' to burn (all alone).
Too many doses and I'm starting to get an attraction.
My confidence is leaving me on my own (all alone).
No one can save me and you know I don't want the attention.

So sorry you're not here I've been chained too long my vision's so unclear.
Now take a trip with me but don't be surprised when things aren't what they seem.

Caught here in a fiery blaze, won't lose my will to stay.
These eyes won't see the same, after I flip today.

Sometimes I don't know why we'd rather live than die,
We look up towards the sky for answers to our lives.
We may get some solutions but most just pass us by,
Don't want your absolution cause I can't make it right.
I'll make a beast out of myself, gets rid of all the pain of being a man.

Can't you help me as I'm startin' to burn (all alone).
Too many doses and I'm starting to get an attraction.
My confidence is leaving me on my own (all alone).
No one can save me and you know I don't want the attention.

So sorry you're not here I've been sane too long my vision's so unclear.
Now take a trip with me but don't be surprised when things aren't what they seem.
I've known it from the start all these good ideas will tear your brain apart.
Scared but you can follow me I'm too weird to live but much too rare to die.

,, He who makes a beast out of himself, gets rid of the pain of being a man."
 Hérna er vísað í Dr. Samuel Johnson sem fór með þessi fleygu orð fyrir um 250 árum. Hérna er greinilega um að ræða ofurmennisdýrkun þar sem einstaklingur á að hafa sig upp fyrir samfélagið, losa sig við allan sársauka mannkynsins og verða meira en bara einstaklingur.

En hvernig? Jú, með því að ölva sig!

 Í laginu er mikið um það að ekkert skipti máli nema núið. Hversdagsleikinn er leiðinlegur og alltof raunverulegur, ekkert varið í hann. Maður á að njóta lífsins á meðan maður getur því það er ekkert allt of langt. Það er frekar mikið um eiturlyfja- og áfengistilvísanir í laginu og mjög vel lýst því hvernig maður sér hlutina þegar maður er undir áhrifum. Að fara í leðurblökulandið er samheiti þess að neyta eiturefna. Eiturefnin veita líka neytendanum það sem hann leitar eftir, frelsið:

,,Tomorrow might not make it but everything's all right.
Mental fiction follows me; show me what it's like to be set free."
Til dæmis er í þessu erindi talað um að við höfum ekki allar lausnirnar í lífinu og þá þýðir ekkert að pæla í því:

,,Sometimes I don't know why we'd rather live than die,
We look up towards the sky for answers to our lives.
We may get some solutions but most just pass us by,
Don't want your absolution cause I can't make it right.
I'll make a beast out of myself, gets rid of all the pain of being a man."

Í síðastu línunni er greint frá því að til að losna við öll vandamál, þurfi maður bara að ölva sig.

Persónulega dýrka ég lika síðustu línurnar í laginu: ,,I've known it from the start all these good ideas will tear your brain apart. Scared but you can follow me, I'm too weird to live but much too rare to die." 

Komdu

Komdu, eftir Davíð Stefánsson, er týpískt nýrómantískt ljóð þar sem ástin er mjög ýkt og yfirdrifin. Ljóðið er ort útfrá sjónarhorni kvenmanns sem hefur greinilega verið svikin af sínum heitelskaða, samanber upphaf ljóðsins: ,,Heitrofi, heitrofi, hrópa ég á þig." Þarna hefur karlinn greinilega rofið einhvern eið og konan er brjáluð.

Svo brjáluð að hún er tilbúin til að gera hvað sem er til að fá hann aftur. Endurtekningin í orðinu: ,,Komdu", leggur áherlsu á örvæntinguna hjá ljóðmælanda. ,,Komdu, ég skal kyssa í þig karlmennsku og þor, hreystina og fegurðina og frelsisins vor. [...] Komdu, ég skal glaðvekja guðseðlið þitt og fáþér að leikfangi fjöreggið mitt." Þetta sýnir vel þann tregafulla söknuð sem ljóðmælandi býr yfir.

Lítið er um myndmál í ljóðinu, þetta er allt bara frekar blátt áfram.

Boðskapur? Tja, kannski að gera alltaf það sem hjartanu er næst, hlusta á insæið þegar það kemur að svona hlutum, ég veit ekki.

Sumir hlutar ljóðsins eru kannski of mikið eins og: ,, ...fá þér að leikfangi fjöreggið mitt." og ,,Ég skal þerra líkama þinn með líninu því, er ég dansaði saklaust og sælust í."

Soldið mikið, Dabbi. Soldið mikið.

Þegar komið er að leiðarlokum

Ég minnist margs þegar ég hugsa til baka: Hvað ég ætlaði mikið að negla þessa bók, ég hélt að núna myndi þetta vera öðruvísi. Núna myndi ég lesa og lesa eins og ég ætti lífið að leysam sem ég og gerði. Ég man líka hversu mikið ég strögglaði, hvað blaðsíðurnar voru erfiðar á tímapunkti en það er þess virði núna.
Núna er ég bara ánægður, glaður að þetta sé búið en horfi til baka og brosi.

Eins og ég hef áður sagt er ég ekki mikill bókamaður, mig langar að eyða tíma mínum í margt annað en lestur. Það, hins vegar, þýðir ekki að ég geti ekki haft gaman af bókum.... eitthvað bla bla

Það sem ég er að reyna að segja er að ég hafði gaman af sögunni og karakterunum, þó svo að mér sé meinilla við það lesa til lengri tíma, mesta lagi get ég lesið 3 mínútur samfleytt. Ég var á tímabili að pæla í að hætta bara, þetta var hið æsilegasta æfintýr, en eins og Miley Cyrus sagði í laginu The Climb: ,,Ain't about how fast I get there. Ain't about what's waiting on the other side. It's the climb." (Ekki það að ég sé eitthvað að fylgja hennar lífsmottóum, þetta passaði bara svo vel við núna.)

Það var nú allt sem hafði að segja. Mér líkaði svo vel við bókina að ég er mjög forvitinn um hvernig hún sé á ensku, mig langar að vita hvernig mönnum tókst að þýða Laxnessinn, þó að það sé ólíklegt að ég lesi hana á ensku. Ég er aðallega bara stoltur af sjálfum mér fyrir að hafa klárað bókina með sæmd og kannski að þetta hjálpi mér í framtíðinni að hafa klárað svona langa bók, það er aldrei að vita.

Jújú, við sömdum annað lag

http://www.youtube.com/watch?v=GS4tJdc566s

Orð: Brynhildur Ásgeirsdóttir, Arnór Steinn Ívarsson, Jón Pálsson.

Tónar: Brynhildur Ásgeirsdóttir, Jón Pálsson.

Gaul sem hljómar furðu vel: Brynhildur Ásgeirsdóttir, Arnór Grjót.

Gaur sem spilar svo fast á gítarinn að ég skil ekki hvernig hann er ennþá í heilu lagi: Jón Pálsson.

Ég var svolítið leiður fyrir hönd Gvendar og okkur langaði að semja um hann. Hann átti betra skilið auminginn.
Já, annað semi-rólegt reiðilag, þú verður bara að sætta þig við það!

Ég vona að þú skemmtir þér vel!

Ástir

Ég var búinn að taka eftir því að það var lítið um ástir í Sjálfstæðu fólki en einmitt þegar ég kvartaði yfir ástarskorti í bókinni kemur hin yndisfríða mær úr Útirauðsmýri og heillar hann Gvend okkar alveg uppúr skónum. Þau eiga yndislegar stundir saman og ég hélt að loksins væri HKL búinn að snúa þessu ástarleysi við. En Adam var ekki lengi í Paradís, þessi drós er fyrr hafði kysst Gvend þóttist nú ekki þekkja hann. Hann var víst ekki nógu góður fyrir hana, hann hefði átt að fara til Amríku og vera þar, þá væri hann nógu góður fyrir hana.

Enn og aftur vil ég segja að ég er engu nærri því að botna í kvennmönnum, þrátt fyrir endurteknar tilraunir og margprófuð vísindi.

Þessi stelpa var greinilega að leita að einhverju ,,one-night stand“ eins og þeir segja hinumegin við Atlantshafið. En hann Guðmundur var á öðru máli og kastaði öllu á glæ fyrir ástina, hann vildi meira. Það er hinsvegar eitthvað sem ég skil fullkomlega. Það að hún hafi þverneitað tilveru hans gerði mig mjög reiðan (vonlausi rómantíkusinn í mér öskraði af gremju) og að Guðmundur hafi fórnað öllu fyrir hana en sitji nú eftir með Bjart í staðinn fyrir að vera í hinni frjálsu Amríku lét mig finna til með honum aumingja Gvendi, sem á svo mikið betra skilið.

Ég bað um þetta og Halldór svaraði svo sannarlega kallinu; en svo braut hann mig niður.

Vissulega eru margar gerðir af ástum í bókinni: Bjartur elskar kindur, mæðginaást Nonna og mömmu hans, einhver skrýtin spenna milli Bjarts og Ástu Sóllilju, en ekkert sem var neitt rómantískt og krassandi. Ég vonaði samt að þetta myndi enda vel fyrir okkar mann, en jæja svona er lífið.